تبليغاتX
به نام عشـق زیباترین خطای انسان

کـلــبــه عــــشــــــق

یکشنبه بیستم مرداد 1387

سلام خوبین؟ اول میخوام بازی که ازطرف الناز خانوم دعوت شدم رو انجام بدم بعد میریم سر آپمون

بازی به این صورت هست که من باید ۵ تا بازگیر زن ،۵ تا بازیگر مرد

و ۵ تا فیلم مورد علاقه خودمو بگم و در آخر ۵ نفر رو دعوت کنم به بازی

اونهای که دعوت میشن باید تو وبلاگشون این کارو انجام بدن بعد دعوت کنن

بازیگرای زن مورد علاقه ام:

۱.باران کوثری ۲.الناز شاکر دوست ۳.مهناز افشار

 ۴.هدیه تهرانی ۵.گلشیفته فراهانی

 

بازیگرای مرد مورد علاقه ام:

۱.امین حیایی ۲.حامد بهداد ۳.حمید گودرزی

۴.رضا عطاران ۵.محمدرضا گلزار

 

فیلم های مورد علاقه ام

۱.کلاهی برای باران ۲.مجنون لیلی ۳.اخراجی ها

۴.سام و نرگس ۵.توفیق اجباری

 

البته همش هم راست نیستا ولی نوشتیم دیگه...

۵ نفری که دعوت می کنم:

۱.محدثه جون (حدیث آشنایی)۲.نیلوفر جون(نیلوفر شب)

۳.ورووجک جون ۴.آقا محسن (جنگل آسفالت)

۵.آقا فرهاد(پروانه احساس)

بریم سر آپمون:

عشق او سیبی بود که من روی گاز نخورده اش را دیده بودم.

عشق غولی است که در شیشه عقل نمی گنجد.

عشق من در یک قدمی است اما تو آن دور تر ها را نظاره می کنی.

آب در غربال بهتر می ماند تا عشق در دل بعضی آدمها.

چون بیماری عشق واگیر دارد کسی به من نزدیک نمی شود.

انسان باید شکمش سیر باشد , عشق برای او نان و آب نمی شود...

نان قلبم حلال ترین نان دنیاست.

قلبم که از عشق لبریزشد سر ریز کرد!!

کلید عشق در سوراخ قلبم شکسته است.

گهگاه از قلبم به عنوان آبکش استفاده می کنم!!

قلب شکسته ام را با چسب می چسبانم.

با قلب شکسته ام دستش را بریدم.

برای تشخیص بیماری قلبش را به یک آزمایشگاه سنگ شناسی معرفی کرد!!

قلبم آنقدر کوچک است که همیشه باعث خجالتم میشود


قلبم که میگیرد برای هواخوری به بیرون خانه می برمش

قلبم که برای هواخوری رفته بود هرگز باز نگشت...

مث اون موج صبوري كه وفاداره به دريا
تو مهي مثل حقيقت مهربوني مث رويا
چه قدر تازه و پاكي مث ياساي تو باغچه
مث اون ديوان حافظ كه نشسته لب طاقچه
تو مث اون گل سرخي كه گذاشتم لاي دفتر
مث اون حرفي كه ناگفته مي مونه دم آخر
تو مث بارون عشقي روي تنهايي شاعر
تو همون آبي كه رسمه بريزن پشت مسافر
مث برق دو تا چشمي توي يك قاب شكسته
مث پرواز واسه قلبي كه يكي بالاشو بسته
مث اون مهمون خوبي كه ميآد آخر هفته
مث اون حرفي كه از ياد دل و پنجره رفته
مث پاييزي وليكن پري از گل هاي پونه
مث اون قولي كه دادي گفتي يادش نمي مونه
تو مث چشمه آبي واسه تشنه تو بيابون
تو مث يه آشنا تو غربت واسه يه عاشق مجنون
تو مث يه سرپناهي واسه عابر غريبه
مث چشماي قشنگي كه تو حسرت يه سيبه
چشمه ي چشماي نازت مث اشك من زلاله
مث زندگي رو ابرا بودنت با من محاله
يك روزي بيا تو خوابم بشو شكل يك ستاره
توي خواب دختري كه هيچ كس و جز تو نداره
تو يه عمر مي درخشي تو يه قاب عكس خالي
اما من چشمام رو دوختم به گلاي سرخ قالي
تو مث بادبادك من كه يه روز رفت پيش ابرا
بي خبر رفتي و خواستي بمونم تنهاي تنها
تو مث دفتر مشقم پر خطاي عجيبي
مث شاگرداي اول كمي مغرور و نجيبي
دل تو يه آسمونه دل تنگ من زميني
مي دونم عوض نمي شي تو خودت گفتي هميني
تو مث اون كسي هستي كه ميره واسه هميشه
التماسش مي كني كه بمون اون ميگشه نميشه
مث يه تولدي تو مث تقدير مث قسمت
مث الماسي كه هيچ كس واسه اون نذاشته قيمت
مث نذر بچه هايي مث التماس گلدون
مث ابتداي راهي مث آينه مث شمعدون
مث قصه هاي زيبا پري از خواباي رنگي
حيفه كه پيشم نمونن چشاي به اين قشنگي
پر نازي مث ليلي پر شعري مث نيما
ديدن تو رنگ مهره رفتن تو رنگ يلدا
بيا مثل اون كسي شو كه يه شب قصد سفر كرد
ديد يارش داره ميميره موند ش و صرف نظر كرد

"مریم حیدر زاده"

برای اینکه دیگر به هیچ کس دل نبندم قلبم را به غل و زنجیر کشیدم

+ ساعت 17:13 نويسنده فرنوش |

یکشنبه سیزدهم مرداد 1387

آرزو دارم شبي عاشق شوي

آرزو دارم بفهمي درد را 

تلخي برخوردهاي سرد را

مي رسد روزي كه بي من سر كني

می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

می رسد روزی که تنها در کنار عکس من

نامه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی

                                                   

         

گفته بودی ابرا بیان نم نم بارون بباره سر قرار منتظرم...

هی داره بارون می باره

هی داره بارون می باره....!!

                         

   

                             زهمه دست کشیدم که تو باشی همه ام

با تو بودن ز همه دست کشیدن دارد

اینجا آسمان با قفس فرقی ندارد

امروز و فردا بی گمان فرقی ندارد

وقتی غروری نیست تا آتش بگیرد

خاموش یا آتشفشان فرقی ندارد

اینجا و آنجا هر کجا باشی همین است

هر جا که باشی آسمان فرقی ندارد

در جواني غصه خوردم هيچ کس يادم نکرد

 در قفس ماندم ولي صياد آزادم نکرد

آتش عشقت چنان از زندگي سيرم بکرد 

 آرزوي مرگ کردم مرگ هم يادم نکرد

 

                           درد است که لبریز حقایق شده است

                            تلخ است که با درد موافق شده

                            عاشق نشدی وگرنه می فهمیدی

                            پاییز بهاریست که عاشق شده است

                     

        

                      

                                     دیر گاهیست که تنها شده ام   

                                     قصه ی غربت صحرا شده ام      

                                   وسعت درد فقط سهم من است  

                                    باز هم قسمت غم ها شده ام    

                                    دگر آیینه ز من بی خبر است

                                      که اسیر شب یلدا شده ام

                                     من که بی تاب شقایق بودم

                                      همدم سردی یخ ها شده ام    

                     

 

 

 

 

 

 

+ ساعت 4:15 نويسنده فرنوش |

درد دل...

دوشنبه هفتم مرداد 1387

سفر هیچ چیز جز دلتنگی برای من نداشت.

اما زندگی به من آموخت...

برای بهتر دیدن عظمت و شکوه هر چیز،

باید قدری از آن دور شد!!!

 

                              

کاش قلبم دردتنهایی نداشت        چهره ام هرگز پریشانی نداشت

کاش برگ های آخرتقویم عشق     حرفی از یک روز بارانی نداشت

کاش می شدراه سخت عشق را   بی خطر پیمود وقربانی نداشت

 

                                 

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

                                بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی

                               تـو هـمه بـــود و نبـودی

                               تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز غم دل                               که ز کویت نگریزم

گر بمیرم ز غم دل ، به تو هرگز نستیزم

                                        من و یک لحظه جدایی؟

                              نتوانم ، نتوانم

                     بی تو من زنده نمانـم...

                           

                                

آفاق را گر دیده ام

                      مهربتان ورزیده ام

                                         خوبان فراوان دیده ام

                    اما تو چیز دیگری...!!!

                                

                                 

چشم بیمار تو بیمار نمودست مرا

                           غیر هزیان سخنی از من بیمار مخواه

                                 

صبر است علاج عـــشـــق دانم

                         اما چه کنم نمی توانم؟!!

                               

امروز که محتاج توام جای تو خالیست

                             فردا که بیایی به سراغم نفسی نیست

                              

مرغ شب خوابید و من از گریه بیدارم هنوز

                             گر چه رفتی از برم مشتاق دیدارم هنوز

                

نمی گم خـطا نکـردم           من که ادعا نکردم 

همه گفتن بی وفایی          من که اعتنا نکردم

عازم سفـر شدی تـو           من دلم میخواست بمونی

واسه مــوندن تو امــا           به خدا دعا نکردم

زیـر دیـن ناز چشمات           عمریه دارم میسوزم

تاخاکستری نشه دل           دینمو ادا نکردم

اومدن واسه نصیحت           به بهونه ی یه صحبت

عمرشون کلی تلف شد       چون تو رو رها نکردم

راه آسمون که بسته ست    گر چه قلبامون شکسته ست

تا بحال اینقد خدا رو            اینجوری صدا نکردم

نامه های عاشقونه             با نشونه بی نشونه

ولی از کسای دیگه ست     پس اونارو وا نکردم

یادته عکستودادی بذارم توقاب قلبم    بعدازاون روزدیگه هرگزبه کسی نگانکردم

              

             

چمن خشک است و بی گل شد گلستان 

                                     گل شادی نمی روید به بستان

فصول عمر من دانی چه باشد؟؟

                                    زمستان در زمستان در زمستان

                 

                                 

شمع گیرم که پس از کشتن پروانه گریست

                          قاتل از گریه ی بی جا گنهش پاک نشد!!

                             

+ ساعت 0:32 نويسنده فرنوش |

...

یکشنبه سی ام تیر 1387

شب و روز در خیال خواب می بینم تو را

                      خواب شب پوچ است و من بیدار میخواهم تو را

             

در دادگه عشق کنم از تو شکایت

                        گویم که مرا کشت دو چشمان سیاهت

             

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

                       چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

شمع اگر پروانه را سوزاند خیر از خود ندید

                                    آه عاشق زود گیرد دامن معشوق را

           

وعده ی وصل به فردا دهی و می دانی

                  هر که امروز تو را دید به فردا نرسد

گریم گهی به خنده ی دیوانه وار خویش

                     خندم گهی به گریه بی اختیار خویش

                  

گریه ها کردم ولیکن سوز عشق از دل نرفت

                         هرگز این آتش نگردد سرد با این آب ها  

                                 

نظاره کن در آینه خود را حبیب من

                       اما به شرط آنکه نگردی رقیب من

  

درسینه دلم گمشده تهمت به که بندم

                       غیر از تو کسی راه به این خانه ندارد

             

   

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

                      باید اول ز تو پرسند که چنین خوب چرایی

          

   

من هر چه کشم از یک نگاه توست

                          ای کاش کور می شدم از آن لحظه ی نخست

گفتند اشک ، خاطره را پاک می کند

                         طوفان گرفت در من و عشق تو را نشست

از بس که پشت نرده شب گریه کرده ام

                        احساس می کنم که صدایم صدای توست

آخر چگونه می شود اندوه خویش را

                       گنجاند در کسالت این واژه های سست

دیگر برای دلم کار ساز نیست

                      شعر این خط زده ی گنگ نا درست

         

 

        

 

+ ساعت 22:19 نويسنده فرنوش |

سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387

دلی بستم بر آن عهدی که بستی

                  تو آخر هر دو را با هم شکستی!!

                          

    

با تو بودم ای پری وقتی که عقل از من پرید

                      گر تو هم از من گریزی وای بر احوال من

               

     

 روی هر سینه سری گریه کند وقت وداع

                    سر من وقت وداع گوشه ی دیوار گریست

                                           

    

حرفم این بود که دیگر نشوم عاشق کس

                      تا که رخسار تو دیدم حرفم باطل گشت

         

    

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو کردی با ما 

                       تو بمان با دگران ، وای به حال دگران

     

تا نهادی دل به وصل دیگران

                     ما امید از وصل تو برداشتیم

شیوه ی چشمت فریب جنگ داشت

                    ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

           

از چرخ به هر گونه همی دار امید 

                           وز گردش روزگار می لزر چو بید

گفتی که پس از سیاهی رنگی نبود

                          پس موی سیاه من چرا گشت سپید؟!!

          

سعی کن آنچه را که دوست داری به دست آوری،وگرنه مجبور

میشوی آنچه را به دست آوردی دوست بداری....

                

عشق بین دو نفر این نیست که هر دو زیر باران خیس شوند ،

عشق آناست که یکی چتر شود برای دیگری و دیگری هیچگاه

نفهمد که چرا خیس نشد....

                  

                 

 ترک ما کردی برو هم صحبت اغیار باش

                     یار ما چون نیستی با هر که خواهی یار باش

                      گفتمت هشیار باش!!!

               

آنگاه که ...

ضربه های تیشه را

بر آرزوهایت حس می کنی ،

به خاطر بیاور که ...

زیبایی شهاب ها

از شکستن قلب ستارگان است!!!!! 

      

 

 

+ ساعت 0:24 نويسنده فرنوش |

عاشقانه ها ....

چهارشنبه نوزدهم تیر 1387

عشق مانند ساعت شنی است ، همزمان که قلبت را پر می کند ، مغزت را خالی می کند

      

دلا دیشب چه می کردی تو در کوی رقیب من

              الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من

     

گفتم که دلم هست به پیش تو گرو

                    دل بازده آغاز مکن قصه ی نو

افشاند هزار دل زهر حلقه ی زلف

                   گفتا که دلت بجوی و بردار و برو!!!

        

      

پدرم همیشه می گفت آدم عاشق چشماش کوره ، آدم که عاشق بشه هیچ جا رو نمی بینه . حالا که بعد از سالها به درد عاشقی مبتلا شده ام می بینم که من چشام خوب می بینه اما اونی که باید منو ببینه چشماش کوره و منو نمی بینه ...!!!

           

زندگی همانند جاده ایست که وقتی به انتهای آن می رسی نوشته است:دور زدن ممنوع!!

          

خودشان دستت را در دستم گذاشتند و خودشان هم تو را از من گرفتند ، به این می گویند معامله منصفانه!!!

           

چنین با مهربانی خواندنت چیست؟؟

            به دین نا مهربانی راندنت چیست؟؟

بپرس از این دل دیوانه ی من

            که ای بیچاره عاشق ماندنت چیست؟!!

         

گفتی شتاب رفتن من از برای توست

                       آهسته تر برو که دلم زیر پای توست...

           

آنگاه که با دستانت واژه ی عشق را بر قلبم نوشتی ، سواد نداشتم اما به دستانت اعتماد داشتم . حال سواد دارم اما دیگر به چشمان خود اعتماد ندارم...

                                           بشکن و منتظر نمون

                     دل واسه ی شـکستنه

                       اما فقط یادت باشه

                       این دفعه نوبت منه

                  میخوای بمون ، میخوای برو

                     پای خودت خوب و بدش

                     اما اگه میخوای باشی

                        رفاقتی بزن قدش

               

 

 

 

 

 

+ ساعت 15:25 نويسنده فرنوش |

شعرا الوان

شنبه پانزدهم تیر 1387

ماه سنگین دل به صد رنگی  دل یکرنگ را

                     بسته و سرگشته ی زنجیر مویش دید و رفت

خنده زد چشمش به رویم زندگی شد باغ سبز

                     با دو صد جور و جفا این باغ سوزانید و رفت

زد قدم در باغ دل نیلوفر آبی به دست

                    غنچه کرد و گل بداد ، آن بی وفا گل چید و رفت

دادمش با عشق یک دسته گل یاس سپید

                    عشق را او حس نکرد ، از کار من رنجید و رفت

گفتمش جامی بده از لعل سرخ آتشین

                    دست رد بر سینه ام زد، جام را بوسید و رفت

کرد ماه از من نهان در پشت گیسوی سیاه

                    روزهایم را چو شب تاریک گردانید ورفت

زرد گشتم از غمش هر روز نالیدم ز حجرش

                     زردی رویم بدید و ناله ام بشنید و رفت

آتشی زد بر دلم من چون شدم خاکستری

                    عاقبت خاکسترم بر آسمان پاشید و رفت

گفتمش صد رنگ خواهم شد دمی با من بمان

                  حرف من بشنید و بر این سادگی خندید و رفت

شعر الوان را سرودم تا که گردد یار من

                  دفتری از شعر الوان را به من بخشید و رفت

                                                                             "سمیه هاشمی"

                                               

+ ساعت 15:12 نويسنده فرنوش |

حرف دل...

جمعه چهاردهم تیر 1387

    دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

                         از گوشه ی بامی که پریدیم، پریدیم

    رم دادن صید خود از آغاز غلط بود

                       حالا که رماندی و رمیدیم، رمیدیم